Dinamo, die nu Juul heetIk klikte uit de hele lijst maar 1 naam aan, Dinamo een reutje van 3 jaar. Jeetje ….het was even schrikken want hij leek veel op ons overleden hondje. Ik heb na diens overlijden echt gezocht om zo’n type hondje te vinden maar was er niet in geslaagd en nu keek zo’n snoetje mij aan. Ik heb de hele site nagekeken of er nog meer zo’n honden waren, dat dit toch geen toeval was maar het bleek wel zo te zijn. Na een slapeloze nacht Rita gebeld om te horen of zijn karakter wel zou kunnen passen bij onze Lenny en jawel hoor die kans zat er dik in. 3 weken later kregen we een seintje….overmorgen komt hij eraan. Op zaterdag 10 december zijn wij hem gaan halen. Aangekomen daar kregen we toch een onverwachte verrassing. Hij zat verscholen onder een bankje en was bang. Alleen zijn kop was te zien en die was groot. Echter toen we hem eruit gelokt kregen zagen we dat hij een stoere kerel was op korte pootjes. Hij was niet veel groter dan Lenny, maar wel breder en verschillende kilootjes zwaarder. Een probleem, niet echt…. maar hij was niet vriendelijk tegen de andere honden, hij gromde en liet zijn tanden zien. We zagen de bui al hangen. Lenny, superblij, wil alleen maar vriendjes zijn en blijft daarin ook hardnekkig aanhouden. Ze begrijpt de hondentaal niet zo best en hoe onvriendelijk iemand doet hoe meer zij haar best gaat doen om leuk gevonden te worden. Juul was wel heel lief voor mensen, want ook toen hij onder de bank werd uitgetrokken deed hij niets. Wij hebben hem meegenomen met pijn in ons hart, veel zorgen om hoe het thuis zou gaan maar ook beide bewust van het feit dat deze hond vermoeid en angstig was om wat nu weer met hem gebeurde. Wij zouden er voor gaan!! Daar hij niet paste in de bench die wij hadden meegenomen, ben ik met hem op de achterbank gaan zitten, waar hij heerlijk tegen mij aankroop. Thuis gekomen, gromde hij direct naar Lenny. We hebben ze dus niet laten kennismaken tijdens die wandeling maar het was al goed dat ze elkaar konden zien. Wij hebben Juul daarna apart gelegd om hem zijn “roes “te laten uitslapen. Hij kroop weer weg in een hoekje maar kwam wel naar ons toe als we even gingen kijken. De dag erna zijn we gaan wandelen en toen verliep de kennismaking tussen de honden goed. Nu zijn we 4 maanden verder en het is super om ze samen te zien slapen en spelen. Lenny, hoe klein en fijntjes ze ook is, is zelfs de baas. Juul is echt een sok van een hond. Een stoere knul met een klein hartje.Iedere verandering is wennen en hij kan ook van niets schrikken, zeker buitenshuis. Loslopende honden vindt hij maar niets en hij gaat dan ook direct de verdediging in. Honden aan de lijn, zeker die hij kent leveren inmiddels geen problemen meer. Kleine kinderen heeft hij liever niet in de buurt, hij gaat ze echt uit de weg en wil ook niet dat ze hem benaderen. Het gaat wel al beter, hij blijft nu erbij als ze op bezoek zijn. Ik verwacht verbetering m.b.t. beide aspecten. Wandelen vindt hij super, je kunt ook goed zien dat hij rondgezworven heeft want ieder huis en oprit wordt goed bekeken. Juul is het liefst binnenshuis, iets wat ik niet verwacht had van een zwerfhond. Hij volgt mij het hele huis door en gaat meestal aan mijn voeten liggen. Soms moet je opletten dat je niet struikelt want hij duwt zijn kop zo tussen je voeten en dan valt hij om en biedt zijn buikje aan. Hij wordt heel graag geknuffeld. Wij genieten dagelijks van onze (asiel)honden en zijn blij dat we de keuze hebben gemaakt om er voor te gaan om een hond een tweede kans te geven . Met vriendelijke groet, Peter & Sonja Deckers En natuurlijk een pootje van Lenny en Juul Update januari 2007 Hier zijn we dan weer ! (2e update) Het is nu iets meer dan 1 jaar geleden dat we Juul mochten ophalen maar we hebben het gevoel dat hij al jaren bij ons is.Het is zo'n heerlijke lieverd wel met enkele gebruiksaanwijzingen maar we zouden hem niet meer willen en kunnen missen. Wandelen is toch zijn favoriete bezigheid en we proberen hem af en toe los te laten.Dat gaat soms heel goed maar hij heeft ons ook al verrast met een ontsnapping.Hij mag niet te lang loslopen want dan heeft hij zoiets van :"ik zie je straks wel ,ik weet hier de weg wel ".Gelukkig hebben we hem telkens weer snel aan kunnen lijnen maar zaten de bibbers ons nog in de benen. Dan maar weer "riemarrest". Met onze twee andere hondjes is hij zeer lief en hij speelt ook graag .Alleen is hij zo'n gentlemen dat de dames hem af en toe met de voeten spelen.Het is gewoon heerlijk om ze samen te zien spelen en ravotten in de tuin.Af en toe begint Juul uit zichzelf wat gek te springen en met de flos te gooien.Een bal vind hij ook geweldig enkel hij blijft zo dicht met zijn snoetje erbij dat je de bal niet ver kunt wegschoppen. Juul zijn favoriete plek in de tuin is bij de steen, hij graaft zich daar altijd een kuil van waaruit hij alles kan overzien..... nou ja lekker luieren is daar natuurlijk ook heerlijk! Een typische eigenschap van hem is toch dat hij telkens moet wennen aan elke verandering. Het heeft enkele dagen geduurd voordat hij de nieuwe mand in ging.Hij wilde zelfs een keer niet binnenkomen om te eten. Ik keek even om mij heen ,plaatste een laddertje weg en mijnheertje was zo binnen om zijn eten op te peuzelen. Verder wil hij tijdens de wandelingen nog eens reageren op andere honden,zeker als die loslopen.Maar het gaat al veel beter. De kinderen van onze kennissen worden groter dus hij is ook niet meer bang voor hen. Ik heb mij wel eens afgevraagd of hij wel gelukkig bij ons was. Hij kijkt nl altijd zo zielig.Toch kan ik vrolijkheid en speelsheid bij hem vaststellen dus het zal toch wel goed zijn. Juul heeft zich als bewaker van ons huis geprofileerd.Hij blaft en stormt op de deur af, als ik erbij kom dan stopt hij op commando.Dat is wel fijn,de mensen zijn naderhand verbaasd dat hij zo'n rustige lieverd is. Hij is allemans vriend !! Juul houdt van menselijke aandacht.Hij zoekt altijd onze aanwezigheid op, ligt het liefst tegen je aan of op je voeten.Je kunt zo heerlijk zijn kop tussen je handen houden en eens lekker knuffelen. Het is een grote kleine knuffelbeer!! één keer heb ik iets emotioneels met hem meegemaakt tijdens een wandeling. In de verte zagen we achter ons een oude vrouw aankomen, die voor onze normen hier, "ouderwets" gekleed ging. Ze had van die stevige stappers aan de voeten,een langere zwarte rok,een blauwe jas en haar hoofd was bedekt met een doekje.Je ziet dat type vaker op foto's van vroeger maar nu ook nog in oosteuropese landen. Juul zag haar en ging prompt zitten, hij verzette geen stap meer.Hoe meer de vrouw naderde hoe blijer hij werd. Ik vond het zo jammer voor hem dat het die mevrouw niet was die hij schijnbaar verwachtte. Hij had zijn leventje daar en ik heb zo'n vermoeden dat hij een graag geziene gast was bij de meeste mensen.Ze hebben uiteindelijk toch niet voor niets nog een keer navraag gedaan hoe het met hem ging. Hij heeft gewoon tegenslag gehad dat die nieuwe bewoners hem wel slecht gezind waren.Gelukkig voor ons, dat hij bij Paws is terecht gekomen en wij net op het juiste moment bij hen. Zoveel toeval ....en geluk! Als dit berichtje aankomt zijn we net aan het nieuwe jaar 2007 begonnen en daarom wil ik alle medewerkers van Paws langs deze weg succes wensen en jullie bedanken voor de lieve zorgen, ook na plaatsing !!! Ik hoop dat jullie werk ter plaatse voorspoedig verloopt en dat de nietplaatsbare honden een goed verzorgd "thuis" krijgen. En voor de geluksvogels die wel wachten op een nieuw thuis ...........snel een nieuwe mand,heerlijke wandelingen,een lekkere kluif en natuurlijk begripvolle lieve baasjes!! Groetjes Peter en Sonja Deckers en een natte neus van Juul, Lenny en Floortje Stichting PAWS-Holland. Postbus 2134 6020 NA Budel www.pawsholland.nl « Terug naar overzicht |