Shira de aaihond!!Hallo allemaal, Het is alweer een tijdje geleden dat wij, Shira en ik, van ons lieten horen. Shira vertelt: Ik ben nu bijna 3 jaar in dit huis en voel me steeds beter. Nu heb ik -eindelijk, zegt het vrouwtje- leren blaffen, maar dat doe ik alleen als ik met een ander vriendje wil spelen. Mijn vrouwtje dacht, dat ik wel voor iedereen die aan de deur kwam zou blaffen. Nou, mooi niet dus. Alleen 's nachts, als ik het niet vertrouw, blaf ik heel hard, zodat mijn vrouwtje wakker wordt en gaat kijken wat er aan de hand is. Goed he ? Eerst gingen wij samen hondensport doen, maar dat kan mijn vrouwtje niet meer zo goed. Nu gaan we vaak samen fietsen en als we dan in het park zijn, mag ik los rennen. Er is daar echt van alles te ruiken en te snuffelen, maar ineens is de afstand tussen ons tweeën dan heel groot geworden en moet ik eens even goed spurten. Heerlijk gaat dat ! Een paar weken geleden is er iets nieuws begonnen. Samen gingen we in de auto naar een gebouw, eerst moest ik even aan de riem mee naar binnen. In een kamertje kwamen er mensen met rolwielen en anderen liepen achter een rollator omdat ze al zo oud waren. Toen ze allemaal op een stoel in een kring zaten, gingen ze mij steeds koekjes geven en aaien en over mij praten. Jonge, wat was mijn vrouwtje trots op mij. En die oude mensen vonden het geweldig, steeds meer koekjes kreeg ik en ook aaitjes natuurlijk. Bij één mevrouw moest ik netjes zitten én een pootje geven. Dat kan ik natuurlijk best, maar die dame vond dat pootje niet goed, ze wilde mijn andere pootje hebben. Ha ha, dat kan ik lekker ook ! Mooi hebben ze mij niet gefopt. Natuurlijk gingen we later weer naar huis, maar ik was toch wel erg moe geworden. Nu gaan we elke week terug naar die mensen. Mijn vrouwtje noemt het "Aaihond-project bij demente bejaarden". Het leukste vind ik het, als we naar die meneer in zijn kamertje alleen gaan. Die meneer kan niks meer zien en ook bijna niks meer horen. Maar als ik langs kom en hij mij kan aaien en koekjes geven, wordt hij helemaal blij. Leuk he ? Ja, ik heb nu een heerlijk leven. Ik heb ook een vriendinnetje, Tosca. Die woonde eerst in Amersfoort en daar kwamen we niet zo vaak. Nu is Tosca verhuisd en woont ze veel dichterbij, zodat wij elke week, en soms wel 2 keer in de week bij elkaar op visite komen. Bij mij kan je lekker rennen op het gras, maar waar Tosca nu woont is het nog fijner: een heeeeeel grote tuin om te spelen en te draven en te snuffelen, Het is een heel groot verschil hoe ik het als puppie heb gehad en nu hier in Nederland. Ja, jullie krijgen van mij dikke PAWS. Was getekend: Shira Wil Kerkmeijer, Papendrecht Stichting PAWS-Holland. Postbus 2134 6020 NA Budel www.pawsholland.nl « Terug naar overzicht |