Drew je was zo bijzonder

Mijn nichtje Laurie ging een aantal jaar geleden stage lopen op een asiel in Spanje. Mijn man John en ik hadden toe al een hondje, een teckel met de naam Mieke. Een hondje er bij zou leuk zijn en het leek ons erg bijzonder om een hond met een naar verleden een goed huis te kunnen geven. Voor de grap zeiden we nog tegen Laurie voor dat ze weg ging: “Als er een teckel bij zit bel je he!” Laurie heeft het daar erg naar haar zin, en op een gegeven moment belde ze met de mededeling dat er een soort van teckel was gedumpt. Een lang zwart kort potig hondje met flapoortjes. Natuurlijk waren we erg benieuwd en bestaat er ook een internetcafé in Spanje. Laurie nam het hondje mee zodat we hem op de webcam konden zien. Natuurlijk was ik op slag verliefd en het voelde zo goed. Ik heb contact gehad met ene Rita van de stichting PAWS, En alles kon geregeld worden.

Drie december bijna vier jaar geleden hebben we hem mogen halen in Zaandam. In de huiskamer van de persoon waar we onze nieuwe huisgenoot in de armen konden sluiten zat vol met mensen die ook hun nieuwe viervoeter kwamen halen. Ook liepen er een stuk of wat honden gezellig rond. We werden helemaal zenuwachtig toen er een telefoontje kwam dat ze er met 10 minuten waren. In grote en kleine hokjes werden de honden binnen gebracht. Ik tilde Drew op en daar, hij keek zo ontroerd naar mij. De vrouw van de woning zei nog tegen mij “wat ziet dat er vertrouwd uit”. Dan snel naar Lydia mijn zus, ik wilde Drew natuurlijk graag aan haar laten zien. Drew zat tussen ons in op de bank. Henk maakte er een foto van. Raar om te weten dat dit de laatst foto van Lydia was, want kort daarna is ze overleden.

Bij thuiskomst in Friesland werd hij al snel geaccepteerd door Mieke en ook onze vele katten vonden het meteen al prima dat hij er was, Drew was een bijzonder lieve en dankbare hond. Ik kan wel zeggen dat ik een hele sterke band met hem had. Mijn man John grapte ook wel eens dat we net twee handen op een buik zijn. En mijn dochter Shirley zei vaak tegen Drew “ga maar naar je moeder”. Nu bijna vier jaar later op 6 oktober 2009 had ik de griep en lag ik op de bank. Het viel me op dat Drew heel veel dronk, even later spuugde hij alles er weer uit. Dit zat niet goed. Mijn man en mijn dochter Shirley zijn met hem naar de dierenarts geweest. Ze konden al snel zien dat hij aan het uitdrogen was. Ook werd er bloed afgenomen om te onderzoeken wat er mogelijk aan de hand was. Dit ging moeilijk omdat het bloed zo dik was als stroop. Drew was heel ziek en zwak, bijna onbegrijpelijk dat dit in een paar uur kon gebeuren. Op het bloedonderzoek was te zien dat zijn nierwaarden wat te hoog waren, verder viel het ze mee. Ze hadden het bloedonderzoek erger verwacht. Drew moest meteen aan een infuus voor vocht, en hij moest de nacht daar blijven. Shirley zei nog tegen de dierenarts en zijn assistente dat ze altijd kunnen bellen, en als het slechter gaat dat we ook graag op de hoogte gehouden wilden worden. Shirley vertelde ook nog dat ik wel met mijn telefoon naast mijn bed zou slapen. Morgenochtend zouden ze mij bellen.

Er is de avond en nacht niet gebeld, dus ik ging er vanuit dat hij de nacht redelijk was doorgekomen. De volgende ochtend werd ik gebeld door de dierenarts dat Drew overleden was. Ik was zo geschrokken dat is niet te beschrijven. Mijn dochter Jessica uit Harlingen kwam naar mij toe en samen zijn we naar Drew gegaan om hem op te halen. “Waarom heeft u dan niet eerder gebeld?” zei ik tegen de dierenarts. “We hebben u gisteravond gebeld maar u was in gesprek” was het antwoord. Ik begrijp niet waarom ik niet gebeld ben?? Als ik in gesprek was geweest waarom is er dan vijf minuten later niet nog eens de moeite genomen om mij te bellen??? Als ik geweten had dat hij achteruit ging dan was ik er heen gegaan, ook al had ik nog zo de griep. Het idee dat hij die nacht alleen dood is gegaan vind ik vreselijk. Ik had bij hem willen zijn. Hem lieve woordjes in willen influisteren. Nu moet ik met de gedachten leven dat hij alleen in een bench dood is gegaan. Ik heb dit wel verteld tegen de dierenarts waarop ik een nare reactie kreeg. “Hij had u toch niet herkend”. Het is niet te begrijpen dat dit zo is gegaan, ik vind dit niet de juiste manier van handelen. Je hebt met gevoelens te maken tussen mens en dier. Hoe kan een dierenarts nou niet bellen om te zeggen dat het niet goed gaat met mijn lieve Drew. En dat de volgende dag pas melden als het al te laat is………… Ik snap ook wel dat een dierenarts niet de hele nacht op de praktijk is maar zo had het ook niet gehoeven.

Ik heb een plukje haar afgekipt, daar wil ik iets moois mee doen dan is hij voor mijn gevoel toch altijd nog een beetje bij mij. Lieve Drew ik zal je nooit vergeten, ik vind het zo erg dat je die nacht helemaal alleen was toen je dood ging. Ik hou van jou lieve Drew.

Irene van Bilderbeek