UIT HET DAGBOEK VAN...........MIJN TOYPOEDEL DINKY TOYDinky Toy is zeven jaar, zwart en nieuwsgierig, zij is heel nieuwsgierig....! Het was op een late najaarsmiddag, in het weekend, nu al weer drie jaar geleden. Naast mijn huis is een weiland, daar liepen de koeien van de naaste boer. Zo tegen vier uur gingen de koeien uit zichzelf terug naar de boerderij om gemolken te worden en daarna in de stal te overnachten. Omdat Dinky Toy zichzelf overdag meestal verschanst bovenop de rugleuning van een stoel, of op de keukentafel, had zij al vrij snel de lucht gekregen van dit koeienritueel. Wat zij echter niet kon weten was, dat op een goede dag de koeien voorgoed op stal zouden blijven tot het voorjaar. Het was bij Dinky Toy al weer enige weken vast pandoer dat zij zo tegen vieren de rugleuning van de stoel beklom om daar haar koeie-vriendinnen langs te zien trekken. Op deze bewuste dag was het haar echter niet opgevallen dat de dames koe er de hele dag niet hadden gelopen. Zo ook dit keer nam zij tegen vier uur haar plaats op de rugleuning in en wachtte geduldig af op de dingen die komen gingen, er kwam echter niets!Standvastig als zij is, bleef zij rustig liggen wachten, maar van al dat halsrekken wordt ook een toypoedel op den duur moe.............. Langzaam maar zeker sukkelde zij in slaap. Die middag zat ik wat te studeren in een stoel die ik vlak voor de kachel had gezet, en ik hield haar met een half oog regelmatig in de gaten. Op het moment dat ik weer mijn zoveelste blik op haar wilde werpen, zag ik haar in haar slaap van de stoelleuning vallen en met een harde klap op de plavuizen vloer terecht komen. Zij viel met haar rug en achterhoofd op de harde vloer, haar pootjes trokken zich alle vier strak in een soort kramp en haar tong schoot uit de zijkant van haar bekje. Verder deed zij niets meer, helemaal niets! Ik pakte haar voorzichtig op en legde haar op de keukentafel om haar zo verder te kunnen onderzoeken. Ik trok voorzichtig haar ooglid omhoog om zo met een lampje in haar ogen te kunnen schijnen en ik merkte dat die reflex nog aanwezig was maar niet echt optimaal. De hartslag was goed maar de pols ietwat zwak. Het leek mij raadzaam om mijn dierenarts te bellen en na enig overleg met hem zijn wij dan ook naar de dierenkliniek getogen. Na een spannend uurtje van foto's maken, testen doen en het lichaam onderzoeken, kwam mijn dierenarts tot de conclusie dat zij een scheurtje in de schedel had en een zware hersenschudding. Inmiddels begon Dinky Toy weer enigszins bij haar positieven te komen maar begreep absoluut niet wat er allemaal aan de hand was. Dit zou haar vrij snel duidelijk worden en een poging om overeind te komen bezorgde haar onmiddellijk een fikse hoofdpijn. Ze bleef dus maar gelaten liggen en wachtte af. De drie daarop volgende weken bleef de stoelleuning leeg. Dinky Toy kreeg een kuur die haar grotendeels slapend hield en zij moest prednison slikken om de zwellingen in haar hoofd te laten slinken. Ik had haar voor die periode in mijn slaapkamer gestationeerd, daar lag zij rustig en die kamer kon ik gemakkelijk donker houden, mijn nachtelijke leesuurtje moest ik in die periode wel inleveren, maar ach het was voor een goede zaak. Drie weken later was het feest, Dinky Toy kwam weer terug in de kamer en kon haar normale leventje weer oppakken. Mijn illusie dat zij haar lesje hiermee wel had geleerd, werd die middag tegen vieren voor altijd de grond in geboord. Nieuwsgierig en standvastig als zij nog steeds was, beklom zij ook toen, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, met veel bravoure de rugleuning van die rampenstoel. En ja, wat is wijsheid. Ik heb toch maar geprobeerd om haar duidelijk te maken dat de koetjes niet meer kwamen en de stoel voorgoed uit de kamer verwijderd! Kiki Koning, 10 augustus 1999 |