JAN RAP EN Z'N MAAT……………………..Het is alweer een paar jaar geleden dat dit verhaal zich afspeelde. Op die bewuste zondag kwam een nogal sjiek uitziende mevrouw bij mij voor een pupje kijken. Nu heb ik er een gewoonte van gemaakt om de mensen die hier willen komen, altijd even te verzoeken om toch maar een beetje oude kleding aan te trekken, dat voorkomt altijd wel wat irritatie aan de zijde van de klant. Maar mevrouw had daar blijkbaar haar eigen ideeën over en kwam dus, zoals ze dat weleens noemen: 'gepikt en gedreven" op pupjesbezoek!!Ik had zo nog wat hondjes in de kamer laten lopen omdat ik wist dat daar naar gevraagd zou worden, een vadertje, een moedertje, nog een zusje en een oom van het nestje pups waar het om ging en natuurlijk de bruine toytjes want die doen altijd zo leuk naar de mensen, ach u kent het wel. De rest van de hondjes zat even in hun eigen kamer. De overgeblevenen hadden dolle pret nu ze alle ruimte voor zichzelf hadden. En daar ging dus de bel en stond de sjieke mevrouw op de stoep. Toen zij de kamer binnen kwam, werd eerst alles aan een kritische blik onderworpen de hondjes incluis. Gelukkig gedroeg het "tuig" zich, middels mijn handgebaren meteen braaf, netjes en beleefd. Mevrouw droeg een lange bontmantel en een duur uitziende, wat grote handtas, een beetje van het idee hutkoffer zal ik maar zeggen. Op mijn verzoek om haar bontmantel naar veiliger oorden te brengen, schudde zij ontkennend haar hoofd, die hield zij liever aan. Nou, dan zelf maar weten, ik zag mijn geest alweer dwalen, want vanuit mijn ooghoeken zag ik de begerige blikken van mijn schurkjes al op het vachtje van mevrouw. Zij nam plaats in een stoel en trok de mantel over haar knieën, de hutkoffer werd gestationeerd tegen een stoelpoot, zij deed dat maar ik zou het niet gedurfd hebben maar ja, ik weet waartoe mijn 'tuig' in staat is en mevrouw nog niet!! Al snel kwamen mijn nieuwsgierige boefjes kijken wat er nu weer voor mooie spullen waren binnengekomen, maar misprijzend duwde mevrouw ze weg. Ik moest wel even gnuiven en dacht: "wacht maar als straks de pups door de kamer rennen, dan kunnen we wat beleven". Alles verliep zoals ik had gedacht, behalve dat ene postje "onvoorzien". De pups kwamen nu ook uit hun kenneltje en het werd een bedrijvige boel. Mevrouw had haar handen vol en duwde voor het gemak haar hutkoffer maar achter de stoel. De koffie was klaar en ik zette de buitendeur open zodat de jeugd wat van locatie kon veranderen als zij daar zin in hadden. Tijdens mijn eerste slok koffie verslikte ik mezelf behoorlijk want ik zag op hetzelfde moment Iwan zijn poot optillen tegen de dure bontjas, waarna hij heel zelfvoldaan naar buiten liep. Onder het mom van pupje geplast, heb ik het snel opgedweild(niet van de bontjas, dat durfde ik niet). We raakten in een aardig gesprek en mevrouw ontdooide wat. Onderwijl hield ik de hondjes met een half oog in de gaten, maar ja, er ontglipt je weleens wat. De meesten waren inmiddels naar buiten vertrokken, blijkbaar was het daar leuker. Totdat met een plof de hutkoffer omviel en er een pup uit kroop met, o jee, een lippenstift in het bekje en hup naar buiten. In de gang kon ik pup te pakken krijgen en mevrouws eigendom opeisen. Pup een eigen speeltje, de hutkoffer weer rechtop achter de stoel gezet en door maar weer. Ondertussen zag ik regelmatig weer wat boefjes binnenkomen en op de hutkoffer af stevenen, maar lette daar verder niet meer op. Nog maar een tweede kopje koffie en de voedingsvoorlichting, die al gauw een uurtje duurt. De hondjes waren lief, dus daar had ik geen omkijken naar, dacht ik…….. Totdat we bijna een uurtje verder waren en er buiten een hels kabaal losbarstte. Ik rende er naar toe en zag in een flits dat de hutkoffer weer ondersteboven lag, nou ja dat straks maar, eerst kijken wat er is. Nee, ik geloofde mijn ogen niet………!!! Gunnar en Dagmar stonden elk aan een punt van een prachtig kanten zakdoekje te trekken of hun leven ervan af hing, in de plantenbak lag Mephisto met een poederdoos te spelen en o, moedertjelief………………. daar liep Iwan, die plaspop, met een portemonnee in zijn bek, liet hem vallen en tilde keurig zijn poot op over het ding. Overal waar ik keek lagen de spullen uit mevrouws hutkoffer en ik kreeg het nu echt benauwd. Ik heb alles bij elkaar geraapt en mevrouw excuses aangeboden, maar dat hielp niet meer. Een pup verkopen zat er niet meer in. Zij is weggegaan en nooit meer teruggekomen!!!!! K.K., 23 april 2000 |