MonzaDit verhaal gaat over Monza, een kruising Mechelaar-Dobermann.IK kreeg haar in november van het 1997, onze vorige hond Flip (Yorkshire-Terriër) was toen pas overleden na een kortstondige ziekte. En alhoewel er afgesproken was voorlopig geen andere hond in huis te nemen. Miste ik de aanwezigheid van Flip ontzettend, het was akelig stil in huis. Geen wandelingen meer met mijn vriend, nee ik kon het niet aan deze stilte. Er zijn dan ook nog wel twee katten (die Flip ook misten), maar die waren veel buiten dus daar heb ik niet zoveel omkijken naar. Uiteindelijk na veel gehuil en gezeur ging mijn man overstag en keken we uit naar een nieuwe hond. Maar wat voor ras moest het worden? Eerst wilde we bij de twee asiel kijken hier in Middelburg en/of Vlissingen, maar het was zaterdag en de asielen gesloten. Toen maar een huis-aan-huisblad gepakt (Scheldebode) en gekeken bij huisdieren, ik zag al gauw de advertentie kruising mechelse-herders staan en gebeld. Aanvankelijk wilde we een reu die ik dan Rex wilde noemen naar de tv-serie, en er was een reutje. Maar we konden pas de volgende dag komen kijken omdat die mensen weg moesten. Het adres was in Oudelande een dorpje in de zak van Zuid-Beveland (zeeland). Wij dus de volgende dag om half elf op weg naar Oudelande,want om elf uur was de afspraak. Helaas voor ons heeft het reutje een klein ongelukje gehad bij het stoeien met zijn broertje en zusjes. Maar er was nog een teefje beschikbaar, het kleinste uit het nest en heel mooi. Ja dan kon het niet anders dan haar te nemen, Maar hoe moesten we haar dan gaan noemen, nou dat was gauw geregeld Monza werd haar naam. Naar een liedje op de langspeel-plaat van de groep Ferrari, dat ging ook over een hond genaamd Monza een mooie naam voor een nog veel mooiere hond.En de prijs die we voor haar betaalde was echt niet te duur al noem ik dat dan niet, want ze is mij veel meer waard. Vanaf die dag beleefde wij heel veel leuke, maar ook minder leuke dingen met haar. We gingen met haar naar een hondenschool eerst bij een school van de trouwste dierenvriend van nederland (dierenmanieren Martin Gaus) en later bij een hondenschool bij het asiel van Middelburg. Maar ik stond daar vaak voor aap met mijn hondje omdat zij alleen maar wilde spelen zodra zij een andere hond zag, en hoewel ik mijn best deed om de oefeningen mee te doen kwam er niet veel verbetering in haar gedrag. Toen hebben we maar het boek van M.G gekocht en zelf gaan oefenen zonder andere honden daarbij en toen lukte het mij veel beter. Toen Monza een half jaar jong was hebben we haar voor een week in een dierenhotel geplaatst omdat wij zelf ook met vakantie gingen. Maar toen we haar ophaalde was ze een beetje bang en herkende ze ons eerst niet. Even leek het er op dat we haar moesten weg doen omdat haar gedrag iets was veranderd, maar ik kon dat niet echt over mijn hart verkrijgen. Dus hebben we door gezet en haar toch maar gehouden. Volgens de mensen waar zij vandaan kwam is Monza de enigste die het langste bij de eerste baasje is gebleven en daar zijn wij zeer trots op, want het valt echt nog niet mee om zo'n hond als haar op te voeden. Maar we hebben het gered al zijn we er nog lang niet want ze heeft nogal streken hoor. Zoals die keer dat wij van ons werk thuis kwamen dat was in '98 ze zat toen nog in haar oude te kleine bench, die ze met gemak opentrapte met die sterke voorpoten van haar. De hele kamer lag bezaaid met schuimrubber uit een kussen en papiersnippers, ze stond te wachten bij de deur met een snoet die zei: hallo baasjes kijk eens wat ik voor jullie heb gedaan! Nou maar het vrouwtje en ook het baasje waren daar nou niet bepaald blij mee, en Monza werd met een schop onder haar kont terug de bench in gezet. Zodat wij de rommel op konden ruimen. De katten vonden en vinden haar nog steeds niet echt leuk, vooral Poetie de rode kater is nogal bang voor Monza, omdat zij nogal hardpotig met haar poten naar hem uitslaat en probeer met haar tanden in zijn vacht te bijten. Als Poetie blijft zitten waar hij zit valt het nog wel mee, maar zodra hij probeer weg te komen en Monza ziet dat dan heb je gauw een geren van jewelste in huis. Joy de andere kat (schildpad) die ook ouder is dan Poetie, is niet zo bang van de hond en slaat er gewoon op los wanneer de hond te dicht bij haar komt. Nee, de hond zal nooit echt haar vriendinntje worden zoals Flip haar vriend was. Monza is nu ruim twee-en-een-half jaar, en al een stuk rustiger geworden en ik hoop dat het in de toekomst nog veel beter zal gaan. Maar voor mij mag ze haar hele leven zo lief en speels blijven. Want met andere honden in de buurt kan ze heel goed overweg. Ze heeft vele speelkameraadjes waar ze mee ravot als we hen tegenkomen tijdens onze wandelingen. Zoals Kate een Bull-Terriertje, of Quincy een Bearded-Collie,de Rottweiler Tarkan of Argos de Rottweiler van de overkant. Zoë het Maltezertje bij ons uit de buurt begint het nu ook leuk te vinden om Monza te besnuffelen. En dan zijn er nog twee spaniëls waar ze mee speelt als we hen tegen komen. En niet te vergeten Riva het italiaanse vlinderhondje van mijn vriendin, maar die is vaak ook knorrig omdat ze al oud is (13 of 14 jaar) dus die vindt dat hele drukke gedoe van Monza verre van prettig en corrigeer haar dan ook op een duidelijk manier. Dat is goed voor Monza zo leert ze tenminste wat ze wel en wat ze niet mag doen bij andere honden. Zo dat was mijn verhaal over mijn hond Monza, dat wat mij betreft nog langer mag worden maar het wordt te lang om op te schrijven. Dus tot zover dit verhaal geschreven door haar vrouwtje J. Kooiman. |