Mijn Muis is zoek!Hallo, mijn naam is Margo.Een paar jaar geleden had ik een bastaard hondje die oorspronkelijk Lady genoemd werd. Het was een kruising tussen een fox en een pincher, ik heb haar uit het asiel gehaald toen ze een jaar oud was. Dit hondje is 16 jaar geworden en omdat ik Lady een te deftige naam vond ben ik haar Muis gaan noemen, omdat ze net zulke oren als een Muis had. Muis ging overal mee naar toe, zelfs naar de bioscoop. In België vonden ze dat geen probleem ( leuk als de spanning te snijden is tijdens de filmvoorstelling en Muis begint te grommen, veel mensen schrikken dan, maar omdat het donker is weten ze het geluid niet te plaatsen). Muis was echt mijn Maatje. Zo ook op een zomermiddag, een dagje naar Maastricht en Muis was van de partij. Ze week nooit van mijn zijde en hield mij altijd nauwlettend in de gaten al was het nog zo druk in de stad, want Muis had geen riem nodig, Muis wist bij wie ze hoorde. Maar ja, om weer even terug te komen op dat uitstapje naar Maastricht: zoals ik al vertelde was het warm weer en de terrasjes zaten vol, Muis had dorst en ik had dorst! Dus heerlijk ontspannen met een heerlijk glas fris voor mij en een bak water voor mijn Muis, op een terrasje neergestreken. Maar omdat ik het niet zo makkelijk heb als mijn Muis, dus niet zo maar effen tegen een boom aan kan piesen, moest ik een bezoek brengen aan de mensen plasplaats en Muis mocht niet mee! Maar mijn Muis luistert normaal goed! Als ik zei: jij blijft hier wachten, dan bleef mijn Muis zitten waar ze zat. Die zomerdag dus niet! Ik kwam terug van de mensenplasplaats en mijn Muis was weg, wat nu! Kunt u het zich voorstellen, dat u een vrouw ziet, die bij haar tafeltje steeds rond zit te kijken en dan ook nog telkens met haar hoofd onder de tafel verdwijnt , omdat haar Muis ergens moest zijn! Veel mensen gaan dan ook onder de tafel kijken want daar moet iets gebeuren en als ze dan ook nog een vrouw onder de tafel eerst zacht en dan steeds harder Muisssssssss horen roepen, begrijpt u dat ik mij kapot schaamde, maar wat moest ik anders, ik wilde mijn Muis terug. Einde van het verhaal was dat mijn Muis het niet kon weerstaan om bij een naburig tafeltje de aangeboden koekjes te laten liggen. De meeste mensen op dat terras haalden dan ook opgelucht adem toen ze begrepen dat ik mijn hond kwijt was en dat ik niet iemand was die hun gezellige middag wou verstoren. De zoekactie naar Muis heeft zeker 10 minuten geduurd en ik heb het nog nooit zo warm gehad. Jammer dat Muis er niet meer is, maar door dit verhaal op te schrijven bemerk ik dat ze in mij hart nog aanwezig is. Dag Muis! Margot, 11 januari 2000 |