Het begon allemaal met NickyOp een zaterdag voor de vakantie van februari hoorde ik dat we op Nicky mochten passen, dat is een zwarte labrador van 6 jaar oud. Ik sprong een gat in de lucht want ik wil al heel lang een hond, het liefst een Engelse Cocker-spaniel. ik telde de dagen af dat Nicky kwam en uiteindelijk was het zover, we mochten Nicky ophalen en 10 dagen op haar passen. 's Avonds gingen we naar de baasjes toe van Nicky en kregen allemaal uitleg over het reilen en zeilen van haar verzorging. Toen we thuis aankwamen heb ik haar gelijk uitgelaten, ze voelde zich een tijdje later al thuis, ze kreeg een snoepje en ging daarna al gelijk lekker slapen. De volgende ochtend werd ik wakker en gelukkig had ik de 1e 2 uur vrij dus kon ik lekker met haar door het park wandelen, ze maakte al gelijk vriendjes met alle andere honden in het park en daarna gingen we weer verder met wandelen. Thuis aangekomen moest ik weer naar school, ik zit in de 2e van de Havo, maar toen ik 's middags weer aankwam werd ik door een knuffel al gelijk begroet.Nicky is dol op ballen en stokken en als hij ze in zijn poten kreeg liet hij ze niet meer los, het was zijn eigendom, maar ja met training wordt toch ook geleerd dat een hond iets los moest laten. De volgende dag ging ik naar paardrijden, maar eerst Nicky uitlaten, thuis aangekomen was ze al helemaal aan mij gewend, ze mocht voor een keertje naast mij op mijn bed slapen, ik was bijna in slaap gevallen, totdat ik een enorm gesnurk hoorde, jahoor dat was Nicky, ik maakte haar wakker, maar ze was vergeten dat ze in een eenpersoonsbed lag en ja, daar lag ik dan op de grond. Ik vroeg aan Nicky of ze even op wilde staan en of ze aan het voeteneind wilde liggen en dat deed ze ook. Nu, er waren nog maar 3 dagen over om met Nicky door te kunnen brengen, ookal is het je eigen hond niet, je merkt wel dat je eraan gehecht raakt, zelfs mijn vader vond haar leuk, en die houd niet eens zo van honden. Op zondag gingen we met Nick naar het strand, lekker ravotten, ik zei tegen Nicky dat ze het water in mocht en ze kwam als een modder monster terug. Ze had ook een stok gevonden en die probeerde ze iedere keer weer mee te nemen, maar op een gegeven moment was hij toch te zwaar en liet ze hem liggen. op de parkeerplaats aangekomen kon ze haast niet meer lopen zo moe was ze, we hebben haar opgetild en in een deken gewikkeld en ze viel als een blok in slaap. Thuis aangekomen deden we de openhaard aan en Nicky ging er voor liggen, na een tijdje was ze weer helemaal warm, maar nog te moe om 's anonds uitgelaten te worden, dus lieten we haar maar slapen. Toen kwam de dag dat Nicky weer naar huis mocht, ik vond het ecjt heel erg jammer, maar ja het was mijn hond niet. 's Avonds heb ik een beetje liggen nadenken en ik heb besloten om te vragen of ik toch ook niet hondje mocht, mijn vader wilde het niet, maar ik ben toch allemaal informatie opgehaald, we zijn nu bijna zover en wachten alleen nog op het antwoord van mijn vader en ik hoop dat die gauw komt. De baasjes van Nicky haden ook gezegd dat ik maar naar ze toe moest komen om te kijken hoe het met Nicky was, want wij hebben een zeilboot op een haven liggen en zij een motorboot op dezelfde haven. Dat ben ik dus ook van plan om te doen, en misschien dat ik dan ook een pup heb om net zo mee te knuffelen als dat ik met Nicky gedaan heb. Jessica Tol, 19 maart 2000 |