AVONTUREN MET REXIk heb een hele lieve hond die Rex heet, maar het is eigenlijk een vrouwtje. Ik zal jullie schrijven hoe we aan haar kwamen. Ik was ongeveer 9 jaar, toen we haar kregen. Ik zat op school, het was 12 uur en we mochten naar huis. Toen ik aanbelde bij mij thuis, hoorde ik Perry (mijn broer) al vanaf buiten roepen: "Kijk eens Bianca wat we hebben, je raadt het nooit!!" Ik dacht gewoon iets simpels, een surprise-ei ofzo. Maar toen hij opendeed, had hij een klein puppie in zijn handen!!! Eerst dacht ik dat het een oppas hondje was, want dat hebben we wel vaker. Ik rende naar binnen en vroeg aan mijn ouders van wie die pup was. Mijn moeder zei dat hij van ons was, maar mijn vader zei dat hij meteen weer terug moest naar waar mijn moeder hem vandaan had. Ik ging dus smeken, zelfs huilend bedelen of we haar mochten houden, want het bleek dat mijn moeder de pup gratis mee mocht nemen en als het niet goed ging met de pup, mocht ze weer terug. Maar mijn moeder zei tegen mijn vader dat ze NIET terug kon! Dat zei ze later dus ook toen we haar mochten houden. Nou en ik zal je zeggen...mijn vader sprak een week niet! En je zult je wel afvragen waarom mijn vader geen hond meer wilde, maar vroeger hadden wij een Duitse Herdershond en mijn broer Perry was er zo allergisch voor, dat hij bijna stikte. Dus belden zij allerlei mensen op, maar nee....niemand wou Herta ( zo heette de hond). De dierenarts vond het beter om hem in te laten slapen omdat wij zo vaak naar het strand en bos gingen met hem. En als hij dan bijna de hele dag in het asiel zit, is dat ook niet goed. Dus een gezonde hond van 6 jaar laten inslapen is ook niet alles. En dit wilde mijn vader niet nog eens meemaken... Maar wij verzonnen allerlei hondennamen, we wilden allemaal anderen namen en tenslotte zij mijn moeder dat de eigenaar van ONZE pup haar altijd al REX noemde, en daarmee gingen we allemaal akkoord! Dus mannetje of niet, deze allerliefste hond heet REX.De allereerste keer dat Rex naar het park ging, was gelijk het eerste weekend dat we haar hadden. We lieten haar natuurlijk zonder riem rennen en spelen. En wat was ik bang dat mijn meisje weg zou lopen! Maar ze wist meteen dat ze een deel van het gezin was en luisterde meteen naar haar naam. Ik dacht dat je een hond ook moest leren komen maar zij kwam met alles meteen naar je toe. Nou nou wat hadden wij allemaal gerend!! Na een tijdje gingen we weer rennen en Rex ging natuurlijk voorop omdat zij het hardst kon lopen. Er was een heuveltje waar ze tegenop rende en toen ze op het heuveltje was, wou ze gelijk uitsloven door eraf te springen, maar toen ze dus sprong zag ze niet dat er achter de heuvel een groot meer was.....dus PLONS hoorden wij toen. Mijn vader haalde haar meteen uit het water en ik was weer helemaal bang dat ze verdronk. We gingen daarna gelijk maar naar huis want ze had het best koud gekregen. Het was vroeg in de ochtend, in het weekend en ik werd wakker door remmen en vreselijk gejank.…… Ik hoorde mijn moeder buiten praten, ik hoorde het woordje 'Rex' er ook bij....meteen ging ik uit bed en na een tijdje deed mijn moeder scheldend de deur open met Rexie in haar handen. "Wat is er gebeurd! wat is er gebeurd!" zei ik. "Stil eens, ik ga de dierenarts bellen", zei mijn moeder. "Dat beest wou naar huis toen er natuurlijk net een auto langsreed in de rustige straat", zei ze weer en pakte het telefoonboek en zocht naar de dierenarts. Het pootje van Rex bloedde en ze bibberde als een gek. Nadat mijn moeder had gebeld gingen we meteen naar de dierenarts. Ondertussen vertelde mijn moeder dat ze aan de overkant bij het grasveldje aan het spelen waren en na een tijdje was Rex het zat en liep naar huis en net kwam er een auto aan en.......het was gebeurd. Na een tijdje waren we bij de dierenarts en hij zei dat het kussentje opengescheurd was en enkele kneuzingen bij haar ene pootje. Dat was alles, het viel gelukkig dus wel mee, maar we moesten haar toch bij de dierenarts laten voor een paar uur. Toen we thuis waren leken de uren als jaren te gaan, maar na een tijdje mochten we EINDELIJK onze Rex ophalen en voordat we onze jassen aantrokken, hoorde ik Rex in mijn oren blaffen!! Ik vroeg of mijn broers en mijn moeder dat ook hoorden, maar zij hoorden niets. Eenmaal aangekomen mochten we haar dus meenemen en blij dat Rex ( en ik ) waren! Ik vroeg aan de dierenarts of Rex nog had geblaft, maar hij wist het niet want Rex zat in een bepaalde kamer en daar was de dierenarts niet bij. "Maar dat zou best kunnen dat ze blafte" , zei de dierenarts en toen gingen we naar huis.......ik ben nog steeds benieuwd of ze nou geblaft heeft of niet. maar dat kom ik niet meer te weten... We gingen niet naar een trainingsschool met Rex, maar we leerden haar zelf trucjes en zo. Ik het meest eigenlijk. Mijn andere broer Roy heeft haar 'waar is ze nou?' geleerd, ze gaat dan een speeltje zoeken, of wijzelf verstoppen een speeltje....dat is altijd wel leuk. En heel het gezin leerde haar zit en poot geven. De rest heb ik gedaan. Ik heb haar leren blijven, en zelfs nu leer ik haar nog dingetjes( ze is nu 3, en men zegt dat je een hond van 2 niks meer kan leren!!). Een spelletje is, dat ze onder mijn 'poortje' door moet rennen van 10 meter afstand en dat ze ook moet blijven en dan ren ik weg en daarna zeg ik "pak me maar Rex!", dan gaat ze me achterna. En ik heb haar leren staan en de vijf geven. Mijn moeder vindt dit knap. En 'los' hebben we ook geleerd. Ik wil haar nu ook nog leren van ' pang! je bent dood!' maar ik denk niet dat ze dat nog zal leren allemaal, want het is een simpel Asbakras ( nou ja....voor mij natuurlijk niet!), van ongeveer 50 centimeter. en dat is dan best veel voor haar kleine koppie!! Ze kan ook over een muur van hoger dan 1 meter springen. Als mensen dat zien, zeggen ze altijd: "Zooo zag je die hond?" Dat vind ik geweldig!! En ze kan hard rennen ook!! MINI-COMMISSARIS REX. Ja, dat speelde ik met mijn vriendin en natuurlijk mijn zus (=Rex). Want er was een kermis en daarmee had ik nep-handboeien gewonnen. Dus dan was ik de "polizei" en mijn vriendin de boef ( en zo deden we dat om en om). Mijn vriendin rende natuurlijk als eerste een stuk weg en daarna mochten Rex en ik haar pakken. Ik dacht dat Rex gewoon een beetje mee rende, maar nee, meteen ging ze keihard voor mij rennen en ging ze mijn vriendin achterna. Ze snapte het zonder dat we haar iets hadden gezegd of geleerd!!! En als ze uiteindelijk dicht genoeg bij "de boef" was, sprong ze voor haar neus zodat ze moest stoppen. En daarna sprong Rex de hele tijd tegen haar aan en gromde zelfs, totdat ik er was. Nou voor mij was dat echt een soort wondertje!! Helaas ik ga stoppen, want anders kom ik nooit klaar. Maar als ik weer leuke avonturen heb meegemaakt met ( commissaris) Rex, dan stuur ik ze meteen weer op! Bianca v/d Meys, 1 februari 2000 |